• Πέμπτη 10 Νοεμβρίου στις 09:00, στις 11:00 και στις 19:00 στο Δημοτικό Θέατρο

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

Με τους:

• Leonardo Adorni,
• JacopoMariaBianchini,
• AlessandroMori

Σκηνοθεσία: Mario Gumina

Το Έργο

Στο σημερινό «φτωχό» επαρχιακό κουρείο υπάρχουν ορθογώνιοι καθρέφτες θαμποί από το πέρασμα του χρόνου και γεμάτοι γρατσουνιές, παλιές καρέκλες που τρίζουν, σκουριασμένα εργαλεία, μυρωδιά από γράσο και ανυπόμονοι πελάτες που περιμένουν τη σειρά τους σιωπηρά. Αλλά μόλις μισό αιώνα πριν, το κουρείο ήταν το αγαπημένο στέκι των αντρών. Ένα μέρος όπου μπορούσαν να συζητήσουν ελεύθερα για τις επιχειρήσεις και τις ιδέες τους. Εκεί έβρισκαν μουσική, καφέ και τα ανέκδοτα του έμπιστου κουρέα Balzani. Με λίγα λόγια, το κουρείο αποτελούσε νευραλγικό σημείο της χώρας.
Η κύρια ιδέα της παράστασης είναι να αναπαράξει την ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών που δεν είναι τόσο μακρινές και κατά τις οποίες ο κουρέας τραγουδούσε, σέρβιρε ποτά και συμβούλευε... Με άλλα λόγια, ψυχαγωγούσε τους «προσκεκλημένους» του. Και βέβαια περιποιόταν τα μαλλία και το μούσι τους. Στο παιχνίδι, το σκηνικό είναι το ίδιο το κουρείο που ζωντανεύει από τρεις υποψήφιους κουρείς και μια γεμάτη αίθουσα αναμονής. Το ακροατήριο καθορίζει τα όρια του χώρου και στη συνέχεια μεταβάλλεται σε ζωτικό μέρος του χώρου, π.χ. της παράστασης.

Η παράσταση διαδραματίζεται την ώρα της αναμονής. Περιμένοντας τον πελάτη, οι κουρείς ξεκλέβουν χρόνο και επιδίδονται σε ασυνήθιστες επιδείξεις των δεξιοτήτων τους, πράγμα αναμενόμενο από το θεατή που «ισορροπεί» χωρίς να φοβάται για το χειρότερο. Η αναμονή οδηγεί σε μια βαθύτερη κρίση ταυτότητας καθώς «το να είσαι κουρέας» σημαίνει «ότι έχεις πελάτη» όπως αντίστοιχα «το να είσαι ηθοποιός» σημαίνει «ότι έχεις ακροατήριο».

Μάγοι-ιερείς και γιατροί, πραγματικοί καλλιτέχνες αποφασισμένοι να περιποιηθούν οποιοδήποτε πρόβλημα στο κρανίο υπό τον ήχο της λοσιόν, κουρείς / περήφανοι μουσικοί επιδεικνύουν το ταλέντο τους... βέβαιο σημάδι ότι ο πελάτης θα βγει έξω καθαρός και ήρεμος, αναζωγονημένος στο σώμα και εξυψωμένος στο πνεύμα.

Ο Θίασος

«Αναγκαίο θέατρο»… αναγκαίο βέβαια, περισσότερο για εμάς τους ίδιους που το κάνουμε κάθε μέρα, γιατί από αυτό ζούμε, γιατί πάντα πιστεύαμε ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί ένας δρόμος για να πειραματιζόμαστε και να αφήνουμε τη δημιουργικότητα και τη φαντασία μας να καλπάζουν ελεύθερες.
Και υπάρχουν φορές που μας έρχεται η ιδέα ότι είμαστε και εμείς λίγο αναγκαίοι απέναντι στο παιδικό χειροκρότημα, στο χαμόγελο ενός ηλικιωμένου, ή στο μεταδοτικό γέλιο της κυρίας που καθόταν στη δεύτερη σειρά.

Αλλά αυτά είναι μόνο στιγμές και δε θα κουβαλήσουμε το καλάμι μας για πράγματα τόσο ασήμαντα! … αλλά ακόμη και μικρά να είναι πιστεύουμε ότι κάθε μερα που περνάει είναι πάντα πιο αναγκαία…